Zo op de valreep word ik sentimenteel en blik ik terug op het afgelopen jaar. Op ons afgelopen jaar.
Met het knallen van het vuurwerk buiten (jaja, alvast, want waarom bewaren tot du moment morgenavond/nacht. Iksnapdanie.) hoor ik Dion vanuit zijn bed nog roepen: "Ma, ik ga echt niet slapen hoor met dat vuurwerkherrie buiten. Dan weet je het vast hxe8. Goed?"
Glimlach.

Mijn kleinste mannetje, in zijn bedje. Waar hij echt bijna niet meer in past. Nog een centimeter of tien, hooguit. Zijn nieuwe bed is besteld en wij zijn in afwachting van. Hij nog het meest geloof ik…
Dion groeide thvw (is "Spangas" voor: te hard voor woorden), schoot van maat 104 naar 122, startte zijn schoolcarrixe8re, begon aan judo en zwemles en maakte vriendinnetjes. En vriendjes, die ook. Hij ging naar logopedie om een eind te maken aan zijn schattige geslis, waarvan ik over een jaar absoluut niet meer kan zeggen dat het schattig is. Er zit een houdbaarheidsdatum op geslis. Schattig of niet. En het gaat goed, hij kan zonder slissen praten. Of eigenlijk: hij kan praten zonder dat zijn tong naar buiten wappert bij de n, l, t, en de (duh) s. Maar dat kost hem wel moeite. Hij kan het in ieder geval en daar zijn we blij mee.  
En dat gegroei had tot gevolg dat ik hem geen "kabouter" meer mocht noemen, daar was hij toch echt te groot voor. Ik heb toestemming gekregen voor "Kabobbel". Dat past wel, vond hij.
Verder zingt en kwebbelt hij er op los. Ooit logde ik al eens dat Yannick geen puntjes in zijn zinnen had en maar doorging, maar Dion heeft deze vaardigheid tot kunst verheven. Hij gaat maar door. en door. en door. U begrijpt me wel…
Hij had een soloregel in het kerstlied en hij wil trouwen met zijn Liefde uit de klas. En dan wil hij met haar een baby. En een poes. Hij weet alleen  niet hoe ze die baby en poes moeten delen dan, want hij woont immers bij ons en zij bij haar pappa en mamma. Dilemma!  

En dan mijn oudste, ons denkertje. Onze moeilijke denker, voor wie het glas altijd halfleeg zal zijn en de weg altijd vol zal staan met beren. Maar inmiddels weet hij dat hij kan dansen in de regen, hij doet het nog niet, maar hij weet het wel. Yannick bloeide wel enorm op toen hij na de zomervakantie een meester kreeg in groep 5. Een meester! (ze zijn er nog…). Hij kan het goed vinden met de meester, zit aan het bureau van de meester en ze hebben dezelfde humor. Een ander kind wat dat betreft. Raar, want de juffen die hij tot nu toe had waren allemaal geweldig, lief en competent. En toch had hij de klik niet die hij nu wel heeft. Die klik die school leuker maakt voor hem. Al verveelt hij zich nog wel regelmatig zegt hij. Hij zuigt de informatie op en is dan ook helemaal in de ban van geschiedenis, aardrijkskunde, natuur & techniek en sommen voor groep 6.
Ook hij startte met judo en hij gaat na de kerstvakantie een groep hoger proberen, ben benieuwd. Allemaal stevige jongens die dan met mijn grasspriet de mat op gaan…
Ook was dit het jaar waarin Yannick alleen om een boodschap ging. Met geld en sleutel op zak. Hij voelde zich zo groot (en ik vind dit dus zo handig).  

En nu zou ik dus de beste van 2010 gaan noteren. Voor in de digifotoboeken (weetjewel). Maar ik kan uit al die briljante uitspraken moeilijk kiezen. Ze zijn allemaal tlvw (te leuk voor woorden. Uit Spangas weer ja…).

Ik neem ze mee in gedachten en ga ervaren of Dion in 2011 "proberen" gaat zeggen in plaats van "goberen". Of "komkommer" in plaats van "bekommer". Eigenlijk hoeft het voor mij niet zo, het gaat al zo hard. Nog even en alles is zo 2010…
O, enne, fijne jaarwisseling! En alvast een heel gelukkelig 2011!

Zo op de valreep word ik sentimenteel en blik ik terug op het afgelopen jaar. Op ons afgelopen jaar.
Met het knallen van het vuurwerk buiten (jaja, alvast, want waarom bewaren tot du moment morgenavond/nacht. Iksnapdanie.) hoor ik Dion vanuit zijn bed nog roepen: "Ma, ik ga echt niet slapen hoor met dat vuurwerkherrie buiten. Dan weet je het vast hxc3xa8. Goed?"
Glimlach.

Mijn kleinste mannetje, in zijn bedje. Waar hij echt bijna niet meer in past. Nog een centimeter of tien, hooguit. Zijn nieuwe bed is besteld en wij zijn in afwachting van. Hij nog het meest geloof ik…
Dion groeide thvw (is "Spangas" voor: te hard voor woorden), schoot van maat 104 naar 122, startte zijn schoolcarrixc3xa8re, begon aan judo en zwemles en maakte vriendinnetjes. En vriendjes, die ook. Hij ging naar logopedie om een eind te maken aan zijn schattige geslis, waarvan ik over een jaar absoluut niet meer kan zeggen dat het schattig is. Er zit een houdbaarheidsdatum op geslis. Schattig of niet. En het gaat goed, hij kan zonder slissen praten. Of eigenlijk: hij kan praten zonder dat zijn tong naar buiten wappert bij de n, l, t, en de (duh) s. Maar dat kost hem wel moeite. Hij kan het in ieder geval en daar zijn we blij mee.  
En dat gegroei had tot gevolg dat ik hem geen "kabouter" meer mocht noemen, daar was hij toch echt te groot voor. Ik heb toestemming gekregen voor "Kabobbel". Dat past wel, vond hij.
Verder zingt en kwebbelt hij er op los. Ooit logde ik al eens dat Yannick geen puntjes in zijn zinnen had en maar doorging, maar Dion heeft deze vaardigheid tot kunst verheven. Hij gaat maar door. en door. en door. U begrijpt me wel…
Hij had een soloregel in het kerstlied en hij wil trouwen met zijn Liefde uit de klas. En dan wil hij met haar een baby. En een poes. Hij weet alleen  niet hoe ze die baby en poes moeten delen dan, want hij woont immers bij ons en zij bij haar pappa en mamma. Dilemma!  

En dan mijn oudste, ons denkertje. Onze moeilijke denker, voor wie het glas altijd halfleeg zal zijn en de weg altijd vol zal staan met beren. Maar inmiddels weet hij dat hij kan dansen in de regen, hij doet het nog niet, maar hij weet het wel. Yannick bloeide wel enorm op toen hij na de zomervakantie een meester kreeg in groep 5. Een meester! (ze zijn er nog…). Hij kan het goed vinden met de meester, zit aan het bureau van de meester en ze hebben dezelfde humor. Een ander kind wat dat betreft. Raar, want de juffen die hij tot nu toe had waren allemaal geweldig, lief en competent. En toch had hij de klik niet die hij nu wel heeft. Die klik die school leuker maakt voor hem. Al verveelt hij zich nog wel regelmatig zegt hij. Hij zuigt de informatie op en is dan ook helemaal in de ban van geschiedenis, aardrijkskunde, natuur & techniek en sommen voor groep 6.
Ook hij startte met judo en hij gaat na de kerstvakantie een groep hoger proberen, ben benieuwd. Allemaal stevige jongens die dan met mijn grasspriet de mat op gaan…
Ook was dit het jaar waarin Yannick alleen om een boodschap ging. Met geld en sleutel op zak. Hij voelde zich zo groot (en ik vind dit dus zo handig).  

En nu zou ik dus de beste van 2010 gaan noteren. Voor in de digifotoboeken (weetjewel). Maar ik kan uit al die briljante uitspraken moeilijk kiezen. Ze zijn allemaal tlvw (te leuk voor woorden. Uit Spangas weer ja…).

Ik neem ze mee in gedachten en ga ervaren of Dion in 2011 "proberen" gaat zeggen in plaats van "goberen". Of "komkommer" in plaats van "bekommer". Eigenlijk hoeft het voor mij niet zo, het gaat al zo hard. Nog even en alles is zo 2010…
O, enne, fijne jaarwisseling! En alvast een heel gelukkelig 2011!

Kan ik natuurlijk best even bloggen over dat ik niet meer zo bedrijvig ben in het bedrijf waar ik altijd tussen de bedrijven door best bedreven was…
dus.

Vorig jaar september begon, zoals jullie allemaal weten, mijn opleiding aan de PABO. Ik ging de verkorte opleiding doen. Dat wil zeggen, in plaats van vier jaar naar school "maar" twee jaar naar school. En daarnaast zou ik blijven werken. Mijn uren bracht ik met behulp van ouderschapsverlof terug naar 18 uur. In de praktijk betekende dat twee dagen werken van negen uur. De maandag en de dinsdag. Negen heel lange uren.
's Morgens ging mijn wekkertje om kwart over zes en ging ik om kwart over zeven (op pad).
Diezelfde maandagen en dinsdagen is er in de avonduren college. Dat betekende dat ik die avonden pas om kwart voor elf 's avonds weer binnen stapte.
Die dagen zag ik mijn kinderen niet wakker, zag ik TMM nauwelijks en was ik voornamelijk aan het overleven. En niet alleen fysiek…

Meer en meer raak je betrokken in de onderwijswereld en die is in geen enkel opzicht vergelijkbaar met het bedrijfsleven. Op mijn werk, dwaalde ik meer en meer af. Geen idee, ik had vaak geen idee wat ik deed, hoe ik iets moest doen. Terwijl ik het toch al jaren deed. Mijn harde schijf werd stukje bij beetje gewist en het lukte me niet meer om de informatie te behouden en te onthouden…

Kortom, de koek was op. Helemaal op.
En dus de hoogste tijd om los te laten en een periode af te sluiten. Na 12,5 jaar…
Best moeilijk, maar als de rust straks echt is gekomen zal ik hopelijk bij kunnen komen van die negen heel lange, op het laatst onverdraaglijke uren. Elke maandag en dinsdag een beetje meer…

Nu zie ik al mijn mannen meer en ben ik de maandagen en dinsdagen alleen 's avonds weg. Donderdag loop ik stage, maar dat is bij de Minimannenxc2xa9 op school, dus ik ben niet echt weg. Ik ga de komende tijd (buiten heel hard werken voor mijn afstuderen) ontzettend genieten van de plotselinge fijne vrije tijd.
Maar eerst nog even… 

Zonder te vervallen in politieke nonsens, moet ik nu toch wel even bekennen dat ik vind dat Geert van de week toch een puntje had. En dan heb ik het niet over enigerlei persoonlijke puntjes (ik houd het netjes), maar over dat wintertijdpuntje.
Wintertijd / Zomertijd equals stom gedoe.
Zo.
Dat is eruit. Twee keer per jaar dat hele gedoe steeds met het verschuiven van die tijd. Je krijgt steeds weer een gratis (mini)jetlag door je strot geduwd. Kinderen die daar steevast  niet aan meedoen. Wat een ellende…
Hier in huize Minimannenxc2xa9 gaat die klok dan ook altijd pas terug of vooruit nxc3xa1 het ontbijt. Vaste prik. Anders word je helemaal bloedchagrijnig wakker. Omdat het of onwaarschijnlijk vroeg is of je hebt de hele dag het gevoel dat je je verslapen hebt, terwijl het zo van binnen niet voelt…

Onderzoek wees deze week trouwens uit dat we de tijd nu niet terug moeten zetten (of was het nou vooruit ;-D) en in de zomer straks juist weer een uur verder. Dan zouden wij als volwassenen ongeveer 300 uur meer licht per jaar zien en kinderen -meen ik- ongeveer 100. Dat scheelt buiten energieverbruik ook nog depressies en gejetlegde kinderen. 
(ik weet dat het geen woord is dames en heren, maar geef toe; het klinkt heerlijk.)  
En Geert sloot daarbij aan door te roepen dat we moesten kappen met het verschuiven van die tijd steeds. Handig gedaan, want er zijn vast een boel mensen die het ermee eens zijn.

Ik in ieder geval wel, ik ben voorstander. Ga ik me vandaag eens bedenken wat ik met die 300 uur allemaal ga doen…
Ik denk dat ik die meteen de komende stressweek in zou zetten. 300 uur extra kan ik best gebruiken…
Want.
Tentamenweek (na de nieuwe, aankomende week). Heb ik als Toos Werkloos meteen een heleboel opdrachten (af) te maken, moet ik veel te veel leren en heb ik ook gewoon stage (verre van erg, maar kost wel tijd natuurlijk). Kortom; hoe overleef ik de komende eerste werkloze week?

Gisteren was de jaarlijkse boekenmarkt op school. Elke groep een eigen kraam, versierd met eigen werkstukken/werkjes. Yannick vindt het altijd reuze gezellig zo op school, zonder te moeten rekenen, spellen of -erger nog- lezen.

Dion was er dit jaar voor het eerst als kleuter bij. Hij genoot met volle teugen van de poppenkast, het open podium (waar zijn grote broer optrad), de snoepjes, de boeken (uiteraard) en van Jet. Niet zomaar een Jet. Neuh, dxc3xa9 Jet.
Jeweetwel, van Dikkie Dik. Dit jaar de speciale gast op de boekenmarkt.

Al een Dikkie Dikke week waren we er hier mee bezig in huize Minimannenxc2xa9. 's Avonds lazen we -na jaren ballingschap in de kast- de boekjes van Dikkie Dik. Ik vroeg Dion of hij wist wie die boekjes nou schreef. Een mevrouw wist hij te vertellen, maar haar naam wist hij niet meer.
Samen keken we naar haar naam op de kaft en ik las voor "Jet. Jet Boeke".
Hij knikte, "Jet Boekemarkt ja, zo heet ze!"

De hele week was Dion dus al in afwachting van zijn ontmoeting met Jet Boekemarkt. Het was erg leuk, ze las een verhaal en tekende meteen het verhaal mee en las daarna ook nog voor uit een boek van Dikkie Dik. 
En ze signeerde ook nog zijn boekje, helemaal leuk natuurlijk!

Alles in het welbefaamde Weblogland is veranderd.
Zomaar. Ogenschijnlijk dan…

Zo logde ik al een week of twee geleden aan, had leuke foto's om te posten. Helaas was de kwaliteit van de foto's na bewerking zelfs beneden mijn niveau en ik logde uit.
Nu log ik dus weer aan en kom meteen in een heel nieuw "dashboard".
En dat zonder in een auto te zitten…

Tijd om het allemaal maar eens uit te testen. Zo zie ik bij het aanloggen in xc3xa9xc3xa9n oogopslag of ik nieuwe reacties heb en zo ja van wie en wat schrijft die persoon dan?
Opvallend was de meest verse reactie op een blogje van (way back when) juni 2007…
Of ik niet een leuke babykamer in mijn eetkamer wilde, want dat was volgens de poster het enige dat er daar nog aan ontbrak… Een leuke babykamer.
Dus.
In de eetkamer.

Grap of niet, ik heb meteen de betreffende weblink aangeklikt om  mijn beklag te doen, dat snappen jullie. De nieuwe Jis is de oude niet…
"Ik zou het erg op prijs stellen als jullie mij op mijn privxc3xa9blog niet meer lastig vallen met nutteloze en vooral ongevraagde reclame, als in het doorgeven van weblinks.
Mochten jullie alsnog besluiten dat dit de weg is die jullie als bedrijf willen bewandelen, lijkt het me erg handig de datum van berichten waarop jullie posten even te verifixc3xabren. Had ik in 2007 een babykamer willen hebben, had ik hem toen al wel aangeschaft…"

Alles is dus fresh and new, mijn blogdashboard (Galgje!Galgje!), het schooljaar dat weer voor de deur staat te trappelen, mijn stage (waar ik gister al ben begonnen en hoe leuk! Groep 3!).
Het enige dat nog fresh and new moet, ben ik zelf eigenlijk…
En dat brengt me terug tot die eeuwige vraag die ik mijzelf stel "wat moet ik nou met mijn haar, zal ik het nou knippen of niet?"

Zonder al te veel opschepperij, wil ik toch even iedereen eraan herinneren dat ik het al zei in mijn laatste blog. Toen dacht ik al "jaja, lach maar, meer gelijk heb ik wel…"

Het is vakantie en die countdown kwam wat mij beteft niets te vroeg.
Waarschijnlijk mede door alle gigadrukte om me heen is het hier sindsdien te stil geweest. Maar hxc3xa9, ik zat te tellen, te countdownen weetjewel

Yannick is met vlag en wimpel door naar groep 5 en Dion heeft het ontzettend naar zijn zin op school en kleutert er in augustus weer op los! Vanmorgen zat hij in zijn vriendenboekje te bladeren en verzuchtte dat hij zo blij was met de foto van zijn juf; "kan ik gewoon naar zij kijken in de verkansie". 

Kortom, wij zijn vast begonnen met vakantie vieren. Het wordt vast een heerlijke zomer!
Morgen gaan we live de Tour de France kijken (vanuit de achtertuin zo ongeveer) en volgende week slepen we die wereldbeker binnen, toch?
Zoals Dion al een week uit volle borst zingt: "Up Holland UP, laat de leeuw niet in zu hempie staan".

Hey allemaal !
Ik heb het weer overleefd, derde tentamenperiode van dit studiejaar ! Ze zitten er weer op… *ademt uit*

En man, wat is er veel gebeurd ook in de tussentijd.
want.
meanwhile;
Heeft oudste ein-duh-luk een waveboard voor alvast zijn overgang naar groep 5. Mocht ‘ie alsnog blijven zitten, levert ‘ie het ding maar weer in. Not ! Het is in ieder geval wel een vooruit geschoven grote-vakantie-oh-wat-heb-ik-weer-een-heel-jaar-hard-gewerkt-cadeau. En in de aanbieding bij de Bas, niet geheel onbelangrijk…

Beviel vriendinnetje Jo (5 weekjes) te vroeg (en redelijk horror) van een plaatje van een dochter, ze maken het beiden naar omstandigheden goed. Tante Wanda en ik zijn weer blij ! Al is tante Wanda best een beetje gek *gniffelt*

Is onze voortuin zo goed als klaar en is ook onze achtertuin in een kleine morfose gegaan ! We hebben heel gave witte bloempotten gescoord in Chaam en buxusbollen uitgestoken bij een kweker die ermee besloot te stoppen. Leuk voor de portemonnee !

Minder leuk voor diezelfde portemonnee, maar leuk voor ons humeur; we hebben een nieuwe bank gekocht en een heuse loooooooveseat ! Minder is dat alles past begin juli komt, maar ach we plannen veel buiten zitten in tot die tijd !

Staat er weer een heerlijke creamtea op de planning met vriendinnetje Bar en komt ook Jochem Meijer erg in zicht !

Hebben mijn Minimannenxc2xa9 hun eerste judoles erop zitten. Dion werd door een vriendje uit de klas gevraagd met hem en zijn oudere broer mee te gaan naar die judoles. Dion al snel enthousiast natuurlijk en wilde koste wat kost met zijn vriend naar judo. Yannick bleek het ook ineens heel erg graag te willen (?). Al zat hij ‘s avonds toch wel met een probleem; waar moesten we al die bekers neer gaan zetten als hij op judo ging (typisch Yannick, heerlijk).

Is mijn man bijna jarig (15 mei) en zijn we ook nog eens bijna 10 jaar getrouwd (2 juni). En dan plannen we een heerlijk dagje Delft in, samen…
En dan is het ook nog eens bijna zomervakantie. Ja, kunnen jullie lachen allemaal, maar het is toch mooi zo ! Nog maar 8 weken school (en 2 weken meivakantie ertussen). Ik zei het toch, ik begin vast met aftellen *negeert compleet even het vele en harde werken dat ik nog moet doen voor het afsluitende eerste studiejaar* *negeer* *negeer* *negeer*

Life is good…

Indien u van plan zou zijn een sms-alert in te stellen vanwege mijn mogelijke verdwijning; niet doen ! Ik ben er, alive and kicking !
En het gaat nog geweldig goed ook allemaal. We leven tegenwoordig in een achtbaan van planningen, studiemomenten, studieopdrachten, verjaardagen, etentjes, I-Phone tijdperk en tentamens.
Da’s al…

Het gaat lekker hier in Huize Minimannenxc2xa9.
Met Yannick gaat het steeds beter, laten we zeggen dat hij van aanhoudende regen naar maartse buien is gegaan. Verder wordt hij groot en dat is soms ook zo’n rare gewaarwording !
Blijft thuis als wij een boodschapje op het plein doen (ga ik met de auto naar verderop voor boodschappen heeft ‘ie pech, moet ‘ie mee), zegt dingen als "die gast was echt raar" en "hij vloerde me gewoon". Is zijn fiets alweer ontgroeid, om over spijkerbroeken nog maar te zwijgen !
Hij had afgelopen donderdag een uitje met de klas. In verband met het onderwerp "melk" gingen ze naar de kinderboerderij. Eerst met z’n allen panneNkoeken eten in de klas en dan een half uur heen en half uur terug lopen naar de kinderboerderij.
Het was helemaal leuk, op het melk proeven na…
Toen Yannick hoorde dat hij kamelenmelk in zijn mond had, hadden ze nog net tijd om een teiltje te halen…

Dion gaat supervrolijk naar school. Eigenlijk gaat hij gewoon supervrolijk door het leven.
Okxc3xa9, soms moppert hij flink op ons (nadat wij op hem moesten mopperen) en dan roept hij "Laame met rust ! Je bent nooit meer mu beste vriend". Om vervolgens na een paar minuten weer vrolijk terug te komen. Waarop we ook acuut weer "zu beste vriend zijn". Heerlijk als je zo je leven kunt inrichten !
Ook Dion groeit als kool en ook zijn spijkerbroeken zijn  niet aan te slepen. Gelukkig hebben we voor hem altijd een kast vol met "Limited Edition by Yannick". Toch handig zo’n grote broer die ook ooit die lengte had…
Verder is hij is vreselijk verliefd op zijn juffen (zoals het een goed kleuter betaamt) en ga ik deze week dan toch echt de logopediste bellen voor een afspraakje voor mijn kleine kabouter. Met zijn nu nog grappige manier van spreken, gooit hij er overigens nog steeds de leukste dingen uit gedurende de dag. Bijvoorbeeld als hij op de bank zit te kijken naar poes Minous, die op haar achterpootjes rechtop op de vensterbank staat; "Nou ja Minous staat op haar laatste pootjes, ze is toch geen mens!"
Wellicht had je er bij moeten zijn…

Afgelopen donderdag heb ik mijn stagebeoordeling gehad. Man wat was ik zenuwachtig ! Bleek achteraf totaal niet nodig ! Het ging zo goed, dat mijn stagebegeleider meteen even bij de directeur naar binnen liep om te zeggen dat ‘ie gek was als hij mij niet zou aannemen, ha ! Had ik al gezegd dat ik de kleuters leuker vindt dan ik had gedacht ?

Dan ga ik nu vlug mijn tas pakken voor morgen en duik ik er lekker vroeg in met mijn twee loodzware dagen voor de boeg !
Mag ik nog wel even zeggen dat ik echt bij iedereen regelmatig even lees tussendoor, maar gewoon niet altijd tijd heb om te reageren ?
I confess: Ik lurk, dus ik besta !

Oh en PS; met TMM gaat ook alles goed, haha !

In tijden van drukte: Gelukkig hebben we de foto’s nog nog foto’s…

Deze bijvoorbeeld, van Dion. Die "egnie" moe is hoor, maar na een week school op vrijdagmiddag wel stiekem naar boven sluipt om op ons bed een tukkie te doen…

En zo te zien ligt ‘ie heerlijk !